Medici en politie in ons dorp wisten verdomd goed, dat mijn moeder geen beslissingen zou mogen nemen…

Bij de medici in mijn dorp en bij de politie was bekend, dat er waarschijnlijk iets mis was met Gerda Oortwijn (diverse partijen verdachten haar van automutilatie, expres verkeersongeluk veroorzaakt, moord etc.). Ook uit mijn medisch dossier blijkt, dat zij gedurende mijn VWO-tijd erop heeft aangedrongen, om mij langer voor controle naar het ziekenhuis te laten gaan, dan nodig was. Ze verzon op een gegeven moment klachten voor mij, die ik niet had, wat zeer kwalijk is. Op de lagere school ben ik vaker ziek geweest, vanwege een probleem met mijn linkernier (aangeboren). Dat heeft onnodig lang geduurd, omdat artsen dit nierprobleem te laat hebben erkend. Na een operatie in 1983 waren deze nierproblemen over en voelde ik me gezond.

Hieronder een deel van mijn medisch dossier, wat laat zien hoe mijn moeder klachten aandraagt in 1986/1987 bij artsen, hoewel ik het er niet mee eens ben. De artsen zijn (met mij) van mening dat de medische onderzoeken dermate “gezondheid” aantonen, dat verdere controle niet nodig is. 

dsci2578

dsci2577

dsci2566

Omdat ik naar de artsen bleef herhalen dat ik mij prima voelde en blij was met de uitslag, ben ik voor verdere controle “ontslagen” uit het ziekenhuis in 1987. Zo kan dat dus ook.

 


 

ps. Het bizarre is, dat mijn moeder mij in 1983 inschreef in hetzelfde ziekenhuis als waar mijn tante Joke was opgenomen in de nacht dat zij op vreemde wijze gestorven is op 22-jarige leeftijd. Mijn moeder heeft zich daarbij “vergist” in mijn voornamen, want zij schreef mij in, onder de voornamen van mijn tante Joke (Josephina Hendrika). De laatste keer dat ik daar in Ziekenhuis De Weezenlanden geweest ben, was op 11 december 1987  (de “verjaardag” van het raadselachtige dodelijke auto-ongeluk van mijn tante Joke!). Mijn moeder nam het initiatief voor deze afspraak en maakte mij wijs, dat het de kinderarts was geweest die om een laatste controle had gevraagd. Zelf heb ik destijds niet beseft, hoe vreemd deze situatie was. Ik kende de sterfdag van tante Joke niet en ook niet haar formele voornamen. Ik wist zelfs niet, dat zij na haar ongeluk naar dit ziekenhuis was gebracht in 1967. De administratieve afhandeling van mijn ziekenhuisbezoeken aan de Weezenlanden werd gedaan door Bart Oortwijn (vader). Hij was van bovenstaande op de hoogte en had de omstandigheden van de dood van tante Joke van dichtbij meegemaakt. Mijn vader moet beseft hebben, hoe vreemd het gedrag van mijn moeder op dat moment was. Mij op dezelfde datum, met dezelfde voornamen, naar hetzelfde ziekenhuis meenemen, zonder dat er medische noodzaak is. Wat er exact is gebeurd met mijn tante Joke in 1967, dat weet ik niet. Mijn moeder moet dat weten.  

This entry was posted in Gerda Oortwijn, GGZ, Heino, Maatschappij, medici, Politie and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Medici en politie in ons dorp wisten verdomd goed, dat mijn moeder geen beslissingen zou mogen nemen…

  1. Herman says:

    L.S.,

    Dag Maud,

    Heeft u zich vrienden voor het leven om u heen verzameld?
    Met wie u zich overal thuis kan voelen?
    In wàt er ook besproken wordt?
    Verhalen uit het leven?
    Ervaringen zeg maar “Voor het even?”
    Hoe vreemd deze ook zijn?

    Zo kende ik een vrouw “Jos”die zeer begaafd was op de piano.
    Zij was 1e pianiste en speelde in haar goede jaren op een Pniël vleugel..
    Deze stamde uit rond 1850 en was het model waarop Chopin speelde…
    Een erfenis uit haar familie.
    Ook haar moeder had deze opmerkelijke gave als pianiste.
    Haar moeder “lijdde” aan hypochondrie, zeg maar tot aan het ziekelijke toe.
    Erfelijk in de genen of niet: maar het heeft haar hele leven als milieu erfelijk beïnvloed!

    Haar dagelijkse steun waren haar drie Azawaks woestijn honden.
    Terwijl haar dagelijks leven meer en meer downwaards verliep.
    Het eindigde (wat ik misschien alleen maar weet) in een pijnloze overdosis…
    Omdat zij paranormaal betrokkenheid had bij dieren en haar meest geliefde moederhondje
    over het metershoge hek in Zwitserland over deze omheining trachtte te springen en verkeerd terecht kwam.
    De binding tussen haar en dit beestje was zó sterk dat zij zelf na alles in haar levenservaringen haar beestje aan de andere kant troost wilde geven…
    Probeer zoiets maar eens te begrijpen.
    “Wie alles wil begrijpen moet eerst begrijpen dat niet alles te begrijpen is”, luidt een gezegde.

    Over ervaringen van mezelf:
    Wij woonden in een noodhuisje na de WO II naast het Zuiderzwee museum aan de Kade van de Oosterhaven.
    Ik was het tweede knulletje en kwam ter wereld op zondagmorgen om precies zes uur. Datum 15 juli 1951.
    Het eerste wat ik me herinner -zittende in de box, ietwat geschoven naar het voorraam- was dat daar een man ging zitten in de beige stoel en mijn moeder in de tweezitter bij het voorraam.
    Later op leeftijd vertelde me mijn moeder wat de reden was van het bezoek: Ik Ging Niet Staan!
    Zij snapte er niks van…
    De huisarts: “Deze wordt een geboren onderzoeker … Straks heeft u uw volle handen ervoor aan nodig”. En dat was waar: ik gooide van bovenaf de trap de nieuwe wekker naar beneden in de teil met sop… “Mamma daar komt ie”.

    Maud, kijk eens wat meer af van je “vrienden voor het leven” en werk maar wat mee, hoe onverschillig hun denken ook op u afkomt”: u zult nimmer zoals zij zijn… maar er zit altijd wel iemand tussen die met u lacht en huilt.
    Snapt u?

    Groeten,

    Herman

  2. Kaskaas says:

    Ik heb dat blog over Joke gelezen en deze. Ik weet genoeg. Ik wist al genoeg met je verhalen over hoe dat vroeger ging. Dat geloofde ik. Nu staat het er gewoon. Dit kan niemand ontkennen. Je moeder is bagger. Dat zo’n wijf dan nog door iedereen normaal behandeld is. Jij bent het riool in gegooid hoe goed je ook je best deed. Rioolratten zijn naar voren geschoven alsof het nette mensen zijn. Wat leven we in een vieze cultuur dankzij bepaalde mensen in Den Haag en Amsterdam. Dat is wel de bron van alles denk ik. En die clubjes die alles stiekem doen.

  3. Geuz says:

    Puberale strijd, voor de ogen van de arts.
    Vreemd dat je moeder zo gek is op artsen en ziekenhuizen.
    Leuk dat je wat gedrag van je moeder kan bewijzen met die brieven.

  4. “Je moeder is bagger. Dat zo’n wijf dan nog door iedereen normaal behandeld is. Jij bent het riool in gegooid hoe goed je ook je best deed. Rioolratten zijn naar voren geschoven alsof het nette mensen zijn.” LEES VERDER…

  5. Pingback: Mijn moeder, dat wist iedereen, rare verhalen. | De Bovenkamer – Het kan ook anders

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s